Η αρχαία πόλη της Έδεσσας απλωνόταν στην κατάφυτη πεδιάδα του Λόγγου, κάτω από το βράχο με τους καταρράκτες όπου ήταν κτισμένη η ακρόπολή της. Η πόλη, που είχε ισχυρά τείχη, δημόσια κτίρια και ναούς, άκμασε τον 4ο π.Χ. αιώνα, στα χρόνια των Μακεδόνων βασιλέων Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ακμή της διατηρήθηκε και στα ρωμαϊκά χρόνια. Η κάτω πόλη εγκαταλείφθηκε τον 6ο μ.Χ. αιώνα και οι κάτοικοί της μετακόμισαν στην ακρόπολη που εξελίχτηκε στη βυζαντινή πόλη, στο «θεοφρούρητο κάστρο των Βοδενών», που πήρε το όνομα από τον ποταμό Βόδα (Εδεσσαίο). Στον αρχαιολογικό χώρο του Λόγγου, της αρχαίας Έδεσσας, έχει ανασκαφεί η κεντρική οδός της πόλης. Ο πλακοστρωμένος δρόμος δεξιά και αριστερά είχε στοές με μαρμάρινες κολόνες. Κατά μήκος του κεντρικού δρόμου έχουν αποκαλυφθεί τα θεμέλια διαφόρων κτιρίων, που ήταν πιθανώς καταστήματα, κατοικίες και αποθήκες. Ένα φυσιολατρικό μονοπάτι οδηγεί από την αρχαία πόλη στη μονή της Αγίας Τριάδας, τους καταρράκτες, το Καναβουργείο και καταλήγει στην Έδεσσα.