Ορεινό χωριό η Βλάστη, σε απόσταση μόλις 24 χιλιομέτρων από την Πτολεμαΐδα, βρίσκεται στην αγκαλιά των βουνών Σινιάτσικο (ή Άσκιο) και Μουρίκι, σε οροπέδιο με υψόμετρο 1240 μέτρα. Καταπράσινα λιβάδια με κέδρα, δάση οξιάς και βελανιδιάς και αναδασώσεις με πεύκα προσδίδουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην περιοχή. Η ιστορία του χωριού ξεκινά το 15ο αιώνα όταν μετά την εγκατάσταση Tούρκων Kονιάρων στην κοιλάδα των Kαϊλαρίων (Πτολεμαΐδας) οι χριστιανικοί πληθυσμοί που ζούσαν εκεί αναγκάστηκαν να μετοικήσουν σε πιο ασφαλείς και απρόσιτες περιοχές, κυρίως στα ορεινά τμήματα του μακεδονικού χώρου. Στα τέλη του 18ου αιώνα η ενδυνάμωση του ντόπιου πληθυσμού με πρόσφυγες από τη Μοσχόπολη και το Γράμμο έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη και πρόοδο του οικισμού. Λόγω του ορεινού εδάφους και των πλούσιων λιβαδιών, οι Mπλατσιώτες ασχολήθηκαν κυρίως με την κτηνοτροφία και είχαν τα μεγαλύτερα τσελιγκάτα της Mακεδονίας. Η οικονομική ακμή που γνώρισε ο οικισμός κατά το 19ο αιώνα, όταν ο πληθυσμός της ξεπερνούσε τους 6.500 κατοίκους, αντανακλάται και στην αστική οργάνωση: τρία ελληνικά σχολεία, τρεις εκκλησίες, βιβλιοθήκη, δημαρχείο αλλά και πολυτελείς κατοικίες και διώροφα πέτρινα αρχοντικά. Η αντίστροφη μέτρηση για την ευημερούσα Bλάστη ξεκίνησε με την αρχή του 20ου αιώνα: ο Μακεδονικός Αγώνας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος άφησαν τα σημάδια τους στο χωριό, ενώ κατά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς. Στον εμφύλιο που ακολούθησε εγκαταλείφθηκε τελείως από τους κατοίκους του. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους εκατό κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ωστόσο οι Bλαστιώτες, περήφανοι για την καταγωγή τους, εξακολουθούν να κρατούν σταθερούς τους δεσμούς τους με την κοινότητα, που τα καλοκαίρια ξαναζωντανεύει.