Μια φορά κι έναν καιρό… υπήρχε μια λίμνη που τη λέγανε Κορώνεια. Ήταν γεμάτη ζωή, ένας επίγειος παράδεισος. Καθαρά νερά, δέντρα, σπάνια είδη ψαριών και πουλιών. Υπήρχε μια απόλυτη ισορροπία χλωρίδας και πανίδας, που πρόσφερε ισορροπία και στους ανθρώπους της λίμνης. Δούλευαν σ’ αυτή, τρεφόταν με τα ψάρια της, διασκέδαζαν στα νερά της. Αλλά καθώς πέρασαν τα χρόνια το 1980 ήρθε το κακό για τη λίμνη. Το νερό τέλειωνε από τα πολλά ποτίσματα των χωραφιών και όσο έμεινε δηλητηριάστηκε από κάτι τσιμεντένια τέρατα που τα λέγανε εργοστάσια. Έτσι άρχισαν να πεθαίνουν ανυπεράσπιστα κάποια πουλιά της λίμνης και ήρθε ένα πρωί του Σεπτέμβρη του 2004 που βρήκαν 30.000 νεκρά πουλιά, με 250 σπάνιους αργυροπελεκάνους ανάμεσα τους. Και μετά πέθαναν και τα ψάρια, πέθανε και το λίγο νερό και λένε ότι ήρθε και ο θάνατος της λίμνης. Αλλά επειδή η ελπίδα είναι εκείνη που πεθαίνει τελευταία, ίσως κάποια κοντινή μέρα να συγκεντρωθεί ξανά νερό στη λίμνη, να φτάσει και τα 4 μέτρα από τους χειμμάρους στο Σχολάρι και στα Λαγκαδίκια που θα φέρουν το νερό της βροχής, και να ξαναζήσει η λίμνη καλά… κι εμείς καλύτερα.