Έτσι απλά, με το τέντωμα των χεριών, το σώμα γίνεται πυξίδα: ανατολικά οι Μουριές, δυτικά το χωριό Δοϊράνη, βόρεια υψώνεται το όρος Μπέλες και στο κέντρο του ενδιαφέροντός μας η λίμνη Δοϊράνη με την επιφάνειά της να πιάνει τα 43 τετρ. χλμ. χιλιόμετρα από τα οποία μόνο τα 15, 8 ανήκουν στη χώρα μας. Και αν δούμε ιστορικά τα νερά της, κάποτε εδώ υπήρχε η Παιονία Λίμνη, που καταλάμβανε 13. 000 τετρ. χλμ. και σχηματίσθηκε στην Προπαγετώδη Γεωλογική Περίοδο, ύστερα από έντονους σεισμούς. Αυτό το σεισμογενές χαρακτηριστικό το έχει ακόμη αφού βρίσκεται στο όριο μεταξύ δύο τεκτονικών πλακών. Τα αγριοκάλαμα, τα μυριόφυλλα, οι ποταμογείτονες, και τα ψαθιά είναι μέρος της χλωρίδας της. Στις όχθες υπάρχει πυκνή βλάστηση από θίνες, βούρλα, λευκές ιτιές και πλατάνια. Η λίμνη είναι το προσωρινό καταφύγιο για 36 σπάνια είδη πουλιών. Από τα πιο εντυπωσιακά είναι η λαγγόνα και ο αργυροπελεκάνος, ένα από τα μεγαλύτερα πουλιά του πλανήτη, αφού το μήκος φτάνει τα 1, 80 μέτρα με άνοιγμα φτερών που ξεπερνά τα 3 μέτρα. Οι πρασινοκέφαλες πάπιες, τα σφυριχτάρια, οι ψαλίδες, τα βουτηχτάρια, οι χαλκόκοτες, ο λευκοτσικνιάς, κρυπτοτσικνιάς, αργυροτσικνιάς (και ότι άλλο σε. . . τσικνιάς), οι κορμοράνοι που κράζουν περίεργα στα δένδρα και πετούν σε θεαματικούς σχηματισμούς και οι βουβόκυκνοι με πορτοκαλόχρωμα ράμφη χωμένα στο νερό για αναζήτηση τροφής, είναι τα πουλιά που δίνουν χρώμα και ζωή στο ήσυχο νερό. Και όταν έρχεται χειμώνας και τα νερά παγώνουν, οι νεαροί γλιστράνε με κάθε τρόπο πάνω στον πάγο και κάτω από τα πόδια τους κοιτάζουν παράξενα τα γριβάδια, τους γουλιανούς, τις κοκκινοφτέρες, τις τούρνες και τα σίρκα. Πιο βαθιά κολυμπάει η πλατίτσα, το περκί, αλλά και σπανιότερα είδη, όπως ο γουρουνομύτης, το κουνουπόψαρο, το χέλι, το γυφτόψαρο, η χρυσοβελονίτσα. Ζουν και άλλα ψάρια μαζί τους, λιγότερα πια λόγω της πτώσης των νερών και της έντονης αλιείας. Όπως και να ‘χει η λίμνη είναι υπέροχος προορισμός για μπάνιο ή τσουλήθρα, για βόλτα στο χρώμα την άνοιξη και φωτογραφίες το φθινόπωρο.