Τα Βυζαντινά Τείχη της Δράμας αποτελούν ένα σημαντικό μνημείο που αντανακλά την ιστορική και στρατηγική σημασία της πόλης κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Η ανέγερσή τους χρονολογείται στον 10ο αιώνα, περίοδο κατά την οποία η Δράμα αναπτύχθηκε σε ισχυρό κάστρο με σημαντικό εμπορικό ενδιαφέρον. Τα τείχη περιέκλειαν μια έκταση περίπου σαράντα στρεμμάτων. Η κατασκευή τους πραγματοποιήθηκε με το ίδιο οικοδομικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε και για τον Ναό της Αγίας Σοφίας στη Δράμα, υποδεικνύοντας την ταυτόχρονη ανέγερσή τους. Η στρατηγική θέση της Δράμας την κατέστησε αντικείμενο διεκδίκησης διαφόρων δυνάμεων. Το 1204, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η πόλη πέρασε στα χέρια των Λατίνων. Το 1223-1224 καταλήφθηκε από τον Θεόδωρο Α’ Κομνηνό Δούκα, αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης, ενώ το 1230 περιήλθε στον τσάρο της Βουλγαρίας Ιωάννη Ασέν Β’. Το 1242-1243 και το 1246, η Δράμα επανήλθε υπό βυζαντινό έλεγχο, μέχρι την οριστική κατάληψή της από τους Οθωμανούς το 1383.