Εκεί στη δυτική είσοδο των Μακεδονικών Στενών, στην κορυφή ενός λόφου ανεγέρθηκε κάποτε το Κάστρο της Ρεντίνας. Προστάτευε το βυζαντινό οικισμό αλλά παράλληλα είχε τον απόλυτο έλεγχο της διόδου. Το ερειπωμένο βυζαντινό κάστρο είναι χτισμένο πάνω από την αρχαία Εγνατία εκεί που στην εποχή του Ιουστινιανού χτίστηκε ρωμαϊκό φρούριο και ακόμη πιο παλιά είχε χτιστεί ναός της Αθηνάς και της Αφροδίτης. Ο ίδιος τόπος έγινε κατά τον 10ο αιώνα έδρα της επισκοπής Λητής και Ρεντίνας. Τρεις ναοί χτίστηκαν πάνω και ανάμεσα στα ήδη υπάρχοντα κτίσματα. Ο τόπος λοιπόν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορικός αφού κατοικήθηκε συνεχώς από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στην ίδια περιοχή ήταν και η πόλη Αθερούσα της Μυγδονίας, η οποία φιλοξένησε τον ποιητή Ευριπίδη, που σύμφωνα με την παράδοση κατασπάραξαν τα σκυλιά του Αρχέλαου. Η πορεία του κάστρου στο χρόνο είναι όμοια με αυτή της Μακεδονίας. Το 1204 καταλαμβάνεται από τους Φράγκους σταυροφόρους ιππότες και περνά στα χέρια του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το 1342, κατά το δεύτερο βυζαντινό εμφύλιο, το φρούριο καταλαμβάνει ο Ιωάννης Καντακουζηνός και εγκαθιστά φρουρά. Στην παλαιολόγεια περίοδο ο οικισμός γνωρίζει ανάπτυξη. Επισκευάζονται οι οχυρώσεις, χτίζονται νέες, χτίζεται και ένας μικρός ναός με τρούλο, ερείπια του οποίου σώζονται σήμερα. Η Ρεντίνα περνάει διαδοχικά σε Σέρβους, Έλληνες, Τούρκους το 1383, ξανά στους Έλληνες το 1402 και για τετρακόσια ακόμη χρόνια στους Οθωμανούς. Εκεί αρχίζει και η παρακμή του κάστρου. Τελευταίος πια κατακτητής είναι το πράσινο των φύλλων που τυλίγουν τις πέτρες.